Doodgewoon mevrou Smit

Mev Smit het ’n huishoudelike naam geword onder die geledere van Afrikaanse lesers. Met die verskyning van die vierde boek in die reeks, was skrywer, Elizabeth Wasserman, slim genoeg om af te skop met ’n volledige lys van karakters wat oorgespoel het uit die vorige sages van mev Smit se lewe in Aronspoort.
“Die bakkie is so deel van mev Smit se mondering soos die goueraambil met die lense wat donker word in sonlig en haar vormlose klere.” (p78 e-boek) Mev Smit se poging om te verdwyn is natuurlik die gevolg van die geld van haar oorlede man wat sy uit sy vennote se “gulsige hande” wou hou. Haar grootste begeerte is egter om doodgewoon te wees, wat sy uiteraard nooit gaan regkry nie.
Hierdie vierde aflewering van haar manewales verskil nogal van die voriges. Vir die eerste maal begin sy dinge in werking stel om haar verlede finaal uit te wis, juis om daardie doodgewone status te bekom, of, as dit dan so móét uitwerk, om te kom in die proses. Dit skep ’n sterker spanningslyn en meer kompulsiewe leeslus. Wat my veral beïndruk, is die fyn humor wat telkens raakgelees word. “Wat praat jy, Elsa? Afrikaans of komitaans? Ons is nie nou in ’n vergadering nie.” (p85 e-boek) Sinsnedes soos: “’n ernstige verbrokkeling van sy oordeelsvermoë” (p288 e-boek) dui op die skrywer se puik hantering van taal en die vertelkuns.
Die sogenaamde “knussies” het gewild geword onder lesers soos ekself, wat nie té veel eksplisiete geweld goed hanteer nie. Doodgewoon mevrou Smit is ’n gawe aanbieding in hierdie genre.