Losprys

Kry ryk mense voorkeurbehandeling in kriminele sake? Die wêreld is nie meer ’n goeie plek nie. Dis maar net hoe dit is. “Ek het jou seun. Moenie die polisie bel nie. As julle alles doen wat ek sê, sal ek hom nie seermaak nie. Ek sal weer bel.”Adjudant Enzo Ariefdien verkies moorde. Dooie slagoffers. Hy wil nie ’n vermiste lewe in sy hande vashou nie, nog minder ’n kind s’n. Maar dis presies wat hy kry en dis boonop ’n ontvoering vir ’n losprys. ’n Hoë-profielsaak met die desperate Amerikaanse ouers aan die een kant en die ambisieuse kaptein Lubambo aan die ander. En almal wil resultate hê.Intussen trek die onderhandelingspan by die gesin se huis in Llandudno in, adjudant Karla Blanckenberg in die rol van primêre onderhandelaar. Uitgelewer aan die ontvoerders se skedule om kontak te maak – te verbreek – kan sy net wag en dis dan wanneer die handjie met die rooi gaatjie haar bly teister.Die ontvoerders het duidelik die gesin se roetine geken. Maar is die gesin van buite dopgehou? Of van binne? En hoekom klink dit asof daar iets meer persoonlik agter die ontvoering skuil?Martin Steyn het twee keer die ATKV-Woordveertjie vir Spanningslektuur ontvang.

Peter Temple, Australie se vernaamste misdaad-skrywer, het gese die belangrikste onderdeel van 'n suksesvolle riller is nie noodwendig die intrige of verhaallyn nie, dis die karakters. En die dialoog Steyn, wat meteoriese opgang gemaak sedert sy eerste boek. Donker Spoor, vier jaar gelede, is 'n klinkklare bewys daarvan. Met elke bewys daarvan. Met elke boek groei sy karakters volronde, geloofwaardige mense. Kortliks handel die verhaal oor 'n Amerikaanse rykmanskind van Llandudno wat ontvoer word en die rolspel tussen die span speurders, polisielede en ander wat aan die saak moet werk. Adjudant Ariefdien ('n baie genotvolle karakter) verkies by moorde, want dan hoef hy nie nog vir 'n verdwene, lewende mens se lewe ook verantwoordelik te wees nie. Ook in die span is adjudant Karla Blanekenberg en die veeleisende kaptein Lubambo. Dit klink dalk nie na 'n spannende whodunnil nie, maar glo my dit is moilik om neer te sit.

Martin Steyn het begin skryf nadat hy The Dark Half deur Stephen King gelees het en oor mense soos Jeffrey Dahmer het hy geïnteresseerd geraak in reeksmoordenaars. Die vraag het by hom ontstaan waarom hierdie mans, wat net soos die buurman lyk, ander mense jag bloot vir die plesier daarvan. Hoe is dit dat hulle vir jare tussen ander mense bly en niemand vermoed iets nie? Dis toe hy ware-misdaadboeke begin lees het.