Rebekka van Kameeldoornplaas

Soos dikwels die geval is met ’n Irma Joubert roman, lyk dit intimiderend, maar as jy begin lees verdwyn bladsye en hoofstukke werklik vinnig – tyd ook! Voor ek my oë kon uitvee, was dit knap na middernag en die laaste woorde gelees. Hierdie is een van die skrywers wat telkens verras met ’n vars aanslag, al is daar al baie geskryf oor oorloë en oorlewing.
Ek word maklik kriewelrig wanneer ’n karakter se ouderdom en sy of haar woorde en gedagtegang mekaar weerspreek. In Rebekka van Kameeldoornplaas kry Irma Joubert dit meesterlik reg om ’n bywonerkind presies só te laat klink wanneer sy vrees dat sy haarself gaan “te plettervrek” val, of moeite het om te praat asof met ’n warm patat in die mond. “‘Sorry Mêm ... Ma’am. It woun’t hêppen ... happen again.’ Dekselse patat.”(p.46) Baie vermaaklik ook was die ongeletterde Piet wat praat “sonder leestekens”.
Rebekka word as elfjarige deur haar pa verkoop en weggeneem Engeland toe om as kinderoppasser van twee kinders te werk, dit terwyl sy self maar ’n kind is. Die hartseer wat sy daar beleef, word treffend weergegee: “Die alleenwees elke aand word ’n swart monster met kloue wat om haar keel vasgryp en die huil uit haar oë wurg tot die kussing nat is.” (p.53)
Dit word ’n interessante reis saam met hierdie jong karakter wat merkwaardige deursettingsvermoë toon, deur die oorlog en later ook die vernietigende Spaanse griep. Die newekarakters is ewe goed ontwikkel. Die wending wat die verhaal na die einde se kant toe aangeneem het, het my grootliks verras en laat beslis die deur oop vir ’n opvolg.
Rebekka van Kameeldoornplaas is ’n publikasie van Lapa, ’n afdeling van Penguin Random House SA.