Hemel en Aarde en Ons

“Tussen die stories kwispel die waarheid.” (p.197) Hierdie stelling is besonder veelseggend gegewe die gefragmenteerde aard van die aanbieding. Sonder enige hoofstukke maar met duidelike identifiseerbare en afwisselende derdepersoon vertellers, word die gebeure in Kolmanskop aan die begin van die vorige eeu verhaal. Die eerstepersoon verteller wat die roman open, verskyn deurlopend tussen die ander vertellers, maar word nie geïdentifiseer nie. “Ek onthou flardes, weet nie aldag waar wat inpas nie, of wie dit was wat dit of dat kwytgeraak het nie.” (p. 111)
Die verhaal moet met aandag gelees word, want wat in hierdie werk nié gesê word nie, is net so belangrik as dit wat wel duidelik gestel word. Die storie is ryk aan gebeurlikhede en ryk aan interessante karakters en besondere beeldspraak. “Die wêreld hier rond is net hemel en aarde. Die grond lê vir dood, maar die lug wil iewers anders wees. Die wind is haastig om weg te kom.” (p.35)
Dokter Alexandra Stackelberg word by die diamantmyn op die dorpie aangestel, maar die bedryf van die x-straalmasjien om diamantdiewe vas te trek, word haar primêre plig, eerder as om siekes te versorg. Die lot van desperate myners wat deur die sand soek na diamante, raak haar op besondere wyse, wat persoonlike wroeging veroorsaak en haar in konflik bring met die mynbaas, Hans-Peter Kranz.
Toe ek die laaste woorde lees, was die versoeking groot om weer van vóór af te begin, net ingeval ek iets van waarde misgelees het. ’n Baie uitsonderlike roman met baie verhoudingskwessies, maar ook met tukke historiese feite bygewerk, soos die uitbreek van die eerste Wêreldoorlog en die groot griep, selfs ’n onopgelosde moord.