Een keer om die son

François Bloemhof is ’n ou hand wat betref die neem van ’n draaiboek om daarvan ’n roman te maak. Van sy vorige suksesse is Vir die voëls en Pad na jou hart. Die nuutste een volg gemaklik, naamlik en perfek vir die nuwe jaar, die gewilde Een keer om die son.
Die Van Wyk-gesin beleef ’n jaar soos nooit tevore en een wat hulle nie weer sou wou oorhê nie, want daar is geen waarborg dat dit beter sou gaan nie. Daar is ’n sterfte met geen voldonge oorsaak nie, ’n pa en drie kinders wat probeer oorleef binne die chaos wat die afwesigheid van ’n ma veroorsaak. Die ouma wat skielik afwyk van die gevestigde tradisies, die geduldige oupa – almal karakters wat lewend word tussen die bladsye van die boek, soos destyds op ons TV skerms.
Die temas wat aangespreek word, is wyduiteenlopend, maar meestal nogal moeilike onderwerpe. Dink aan ’n pa wat gedrewe is en nie ruimte laat vir sy seun se eie behoeftes nie, huweliksontrou, egskeiding, Alzheimer, rou, afskeid. Maar gelukkig is daar ook oomblikke van slim humor om die spanning te verlig: “Dankie vir die kos. Seën dit, asseblief, want ons weet nie wat dit aan ons liggame gaan doen nie.” (p.79)
Ek is persoonlik baie bly dat hierdie roman verskyn het voordat ek die volgende reeks begin kyk, sodat ek myself weer kon vergewis van die feite en die karakters. Dit is uitgegee deur Queillerie, ’n druknaam van Jonathan Ball Uitgewers.