Weg Is Nie 'n Plek Nie

“Waarheen is sy op pad? Sy ry weg van alles af, maar weg is nie ’n plek nie.” (p.18) Dit is hierdie besef waarmee Natasja gekonfronteer word terwyl sy blindelings koers kies met die N1 langs, wat aan Santie van der Merwe se nuutste roman ’n treffende titel besorg. Uitsonderlike titels was nog altyd ’n kenmerk van hierdie skrywer se werk. Dink maar aan ’n Goeie jaar vir rose, Anderkant vergeet en Gelyke kans.
Natasja het haar aardse besittings in haar motor gelaai en alles wat vir haar kosbaar was, agtergelaat, veral die twee kinders van Johnny wat sy liefhet soos haar eie. Maar die verwoesting van sy verslawing kan sy nie langer verduur nie, trouens, sy weet nie eers of hy die laaste oordosis oorleef het nie.
Sy beland op Lelievlei en klop aan by George, ’n vriend van haar oorlede pa. Sy vind ’n kunstenaar wat skep uit rommel, en nie ’n man, soos sy aanvaar het nie. Wat volg, is wisselende fokalisering van Natasja en George, waardeur die leser dié twee se geheime, herinneringe en geskiedenis leer ken. Wanneer George vir Natasja in haar ruimte toelaat, moet sy spoke uit haar verlede konfronteer. “In haar geheue gaan deure op skrefies oop, maar sy sien nie kans vir memory lane nie.” (p.99)
Weg is nie ’n plek nie is ’n aangrypende verhaal van verlies en oorlewing, van swaarkry en oorwinning. Terwyl die fokus is op George en Natasja, is daar interessante newekarakters, waarvan die jong Nevermind beslis my gunsteling is. Lees die boek met aandag, want daar is baie lewenslesse versteek tussen die bladsye.