'n Laaste noodvlug

Het jy al ooit gehoor van ’n wasgoedengel? Ek ook nie, totdat ek in ’n Laaste noodvlug lees van een. “Sy het nog nooit in engele geglo nie. Nou, uit die bloute uit, is al dié engelstemme in haar kop.” (p.5) Jaco Versfeld het ’n boeiende inleiding geskryf waarin ’n ernstig-beseerde voetmodel, Melanie de Coning, deur ’n noodreddingspan van ’n berg afgehaal moet. Lees gerus hierdie romanse en maak kennis met nie net die wasgoedengel nie, maar ook die mansengel met ’n stem soos ’n voorsanger, en ’n optelengel.
Die dinamika tussen die mansengel, of te wel, Kleinben, die vlieënier van die reddingspan, en Melanie, is sommer vanuit die staanspoor vermaaklik. Terwyl hy haar ontstel met die aanspreekvorm, Poppie, besef sy baie gou dat sy moet wegbly van dié man met die donker oë, sterk kakebeen en volop selfvertroue. “Hy voorspel net moeilikheid.” (p.19)
Ek het daarvan gehou dat Melanie se verlore familie nie vol draadwerk en drama was nie. Haar eie ma was heeltemal genoeg van ’n tiran om ’n volwaardige antagonis te wees. Sy regeer Melanie met ’n ysterhand, maar sonder hart. Gaan Ben opgewasse wees teen haar?
Ek het weer ongelukkig die fyn detail van die eerste twee boeke vergeet, maar dit lol geensins met die lees van die derde, en ek glo, die laaste, in die reeks nie.