Landuit: Want jy wil mos

Ons het vriende wat baie jare gelede ook die keuse gemaak het om die land te verlaat, aanvanklik ook na Nieu-Seeland, later na Australië waar hulle steeds woon. Die vroeëre korrespondensie daar uit die vreemde, het ’n paar ooreenkomste met Zirk s’n. Die trek, meer as een keer, die soeke na werk gewapen met ‘n B-graad, maar dit is dan ook waaroor hulle meedelings grootliks gegaan het. As ek reg onthou (dit is immers baie lank gelede) het hulle nie hulle diepste emosies en wroeginge gedeel op die vlak waarop ek dit nou raakgelees het in Landuit nie.
“Ek het hulle almal in diep waters gedompel omdat ek hulle wou red van iets waarvan hulle dalk glad nie gered wou word nie.” (p119, e-boek) Op bladsy 486 lees ek: “Vir een uit vyf van ons is om Kiwi te wees om te verlang na die land van jou geboorte”. Op bladsy 194 maak die skrywer ’n stelling oor sy vrugtelose soek na werk wat mens aan die hart gryp: “’n Werklose siel is so honger soos sy lyf.”
Hierdie blatant eerlike relaas oor hulle migrasie maak vir boeiende leesstof. Sy oorspronklik e-posse aan sy vriend, André le Roux, wat behoue gebly het, gebruik die skrywer om veral die eerste tyd daar, oor te dra. Hy wissel dit effektief af met sy narratief, soos ten tye van die skryf van die boek.
As jy ooit gewonder het hoe dit voel om te emigreer, hoef jy nie verder te soek as Landuit, want jy wil mos, nie.